به گزارش خبرچگنی، تمام توجه و حواس نگارنده چند وقتی است که درگیر علل سنت شکنی و یا پای نهادن بر سنت های نیک به جای مانده از بزرگان توسط عده ای قلیل از همتباران است.
اینگونه برداشت می شود که جامعه ی مدرن زده ما و به طور خاص شهرستان چگنی در آستانه ی یکی از مهم ترین سنت شکنی ها و زیر پاه گذاشتن رسوماتی است که پایه گذار این سنت از بزرگان خود همین قوم یعنی چگنی بوده اند.
در ساختار زندگی های عشیره ای که تمام ساحت ها و معیارهای اجتماعی بر همدردی و درک هم نوعان قوام می گیرد و کمک و دستگیری در مواقع ضروری از ارکان انسانیت مان است روا نیست که نسل امروزی در سایه سکوت بزرگان و ریش سفیدان به مقابله با سنت ها و رسومات انسانی محور بپردازیم و سعی در حذف آنها در جامعه داشته باشیم.
نگاه داشتن آداب و رسوم اجتماعی که اکثریت جامعه بر بودن و حسن های نیک اجتماعی آن تاکید و اصرار دارند یعنی در مشایعت انسانیت و همدردی راه می رویم و طعم دهانمان در شادی و غم اطرافیان تلخ و شیرین می شود.
رسم پرسانه یا همان پرداخت مقداری پول در مراسمات فاتحه خوانی و عزاداری تا کنون بمانند یک زنجیره انسانی در قاب انسانیت و همدردی بوده است که متأسفانه جدیدأ بعضی ها در پی و صدد قطع نمودن آگاهانه این زنجیره انسانی هستند.
نگارنده در جایگاهی نیستم که مثل یک پیر محتضر برای همتباران فرهیخته و هم استانی های صاحب اندیشه ام متون نصایح گونه بنویسم اما بنظرم حساسیت برداشتن و برچیدن رسم پرسانه که مادر زائیده آن خود عزیزان لر و چگنی هستند کمتر از شرکت و حضور در مراسمات اجتماعی نیست.
به حق که بعضی از آداب و سنن اجتماعی که خبر از سرشت انسانی و نوع دوستی می دهد و آوازه آن یک مملکت را دربر گرفته و همه به تبعیت از آن و اجرای آن با روش های قومیتی خود همت گمارده اند نباید تحت تحولات زمانی و دست خوش تغییرات و آسیب گردد.
رسم پرداخت و دریافت پرسانه در مراسمات عزاداری و مصیبت ها در این چند دهه برخاسته از کلیت کمک و همدردی با صاحبان عزا بوده که کیفیت انجام این رسم و سنت نیک برای برداشتن دردی از آلام خانواده های مصیبت دیده است.
مرگ و میر امری بدیهی و طبیعی و خواست خداوند متعال بوده که هیچ کس را توان گریز و فرار از آن نیست؛از آنجا که حضور و شرکت در این مراسمات یک هویت بخشی اجتماعی محسوب میشود پرداخت و دریافت پرسانه هم تکمیل کننده این امر پسندیده اجتماعی و انسانی است.
آنچه گفته شد جزئیات اندکی بود از ارج نهادن به سنت پرداخت و دریافت پرسانه که جنبه های بودن و ادامه دادن آن بسیار بیشتر از مولفه های نفی نمودن آن است.
ادامه دادن به سنت نیک پرداخت و دریافت پرسانه در مراسمات عزاداری در استان لرستان و خاصه شهرستان چگنی بعنوان یک پل ماندگار بین گذشتگان و نسل امروزی هنریست فوق انسانی که نشان دهنده همصدایی و ماندگاری برادری هاست.
آیا تا به حال پرسیده شده است که علت دریافت نکردن مبلغ پرسانه در بعضی مراسمات چیست؟
این موضوع یکی از مباحث و نگرانی های بسیاری از بزرگان و مردم است که رفته رفته می رود با تغییر در شرایط اجتماعی و نبود افراد بزرگسال و خیراندیش دست خوش تصمیمات غیر منطقی گردد.
جواب سوال علت ترک و فراموشی این سنت و آئین نیک و خداپسندانه علاوه بر وجود تفاوت نسلی و یا تفاوت دیدگاه ها در گذر روزگار و زمان؛عللی دیگر نیز دارد.
متأسفانه بعضی ها برای اغنا و رضایت خود تحت عنوان و مضامینی نظیر متوفی (نیاز مالی ندارد؛ورثه دستشان به دهانشان می رسد؛ورثه توان جبران را ندارند ووووووو) سعی در حذف این سنت خیرخواهانه و دلسوزانه دارند.
اول از همه چیز باید گفته شود که مسئله دریافت پرسانه در مراسمات به منزله داشتن وضعیت بد مالی و اقتصادی نیست همچنانکه ماها در بعضی از مراسمات بخاطر احترام به رسم و رسومات؛آئین هایی را اجرا می کنیم که نه مورد قبول قلبی ماست و نه اینکه هیچ سود و یا حتی ضرری دارند ولی بخاطر احترام به سنت ها دل به اجرای آنها می دهیم.
همگان شاهد هستیم که بعضی از بزرگان از حضور و شرکت در مراسمات و مصیبت هایی که صاحب مراسم از دریافت پرسانه امتناع می کند حضور پیدا نمی کنند و یا حتی در صورت حضور از رفتند به منزل متوفی امتناع می کنند.
و اما قابل توجه آن دسته از خانواده ها و افرادی که به بهانه داشتن تمکن مالی از دریافت پرسانه خودداری می کنند.
این عزیزان بهتر است بدانند که فضای زندگی اجتماعی ما مملو از بحران های کوچک و بزرگ اقتصادی و اجتماعی است که با مبلغی کوچک مرتفع می گردند؛پس این عزیزان بهتر است پس از دریافت مبلغ پرسانه آن را بخاطر شادی روح فرد متوفی صرف امورات و کارهای خیر کنند؛در حقیقت با انجام این کار هم به ماندگاری و ادامه انجام رسم و رسومات قدیمی و خوب احترام گذاشته و هم اینکه کاری خیرخواهانه و خداپسندانه برای شادی روح عزیز از دست رفته صورت گرفته است.
فحوای کلام اینکه به ظن نگارنده در شهرستان چگنی به لحاظ ذهنیتی نسبت به برقراری و احترام گذاشتن به رسم و رسومات قدیمی یک پارادایم به وجود آمده است که باید قبل از تبدیل شدن آن به یک جنبش اجتماعی با خیز آرام؛بار دگر با پاه درمیانی و ورود بزرگان و ریش سفیدان طوایف و تیره ها هم مفهومی تازه و عمیق به این سنت پرداخت و دریافت پرسانه بدهند و هم اینکه به لحاظ ذهنی و مفهومی هدف از برقراری و بودن این رسم را یک وجه مشترک بین تمام اقشار جامعه و همه طبقات (از فقیر تا غنی)تعریف کنند.
