✍یاسری نظری چگنی
بابد بی هیچ دفاعی پذیرفت که خاصیت جامعه و کشور ماست که همیشه به علت خواب سنگین بعضی از مسئولین در معرض از دست دادن و آزمون خطا هستیم بی آنکه به نتیجه و تجربه ای درست برسیم.
ما به از دست دادن ها عادت کرده ایم و روح ما با آنها خوی عجیبی گرفته است.
ما به از دست دادن جان و مرگ انسان ها،گرسنگی،گرانی های شبانه،خودکشی های بی سابقه،نابود شدن کسب و کار،تنش و استرس از آینده ای نامعلوم،سیل،زلزله،تصادف،تعطیلی های از پیش تعیین نشده،رشوه،پایین آمدن یک شبه تولید خالص ملی،به آه و ناله دختری که تمام جهیزیهاش یک هفته قبل از ازدواج زیر ویرانههای زلزله و سیل یکشبه از بین میرود عادت کرده ایم.
این خاصیت زندگی در جامعه ماست
زندگی ما مانند بازی مارپله است جلو میروی،بالا میروی،به ناگاه سقوط میکنی به خانه اول!
شاید هنوز یاد نگرفته ایم و باور نداریم که روی سنگ قبر هیچ انسانی تعداد سال های زندگی کردنش را نمی نویسند فقط قید می کنند که چند سال زنده بوده است؛فقط تاریخ رفتن را از تاریخ آمدن کم می کنند و خلاص.
در علم روانشناسی به انجام اعمال در موعد مقرر خویش تاکید شده تا نتیجه دلخواه حاصل گردد؛یعنی اینکه آدمی باید به موقع ناامید و امیدوار گردد؛وجه خاص و تراژیک زندگی این است که نمی داند درست به موقع امیدوار و ناامید شدن چه وقت است زیرا اگر زودتر از وقت مقرر ناامید و یا امیدوار گردد و سپس در آینده بفهمد که راهی برای رهایی از ناامیدی و زودتر رسیدن به امید بوده است افسوس و حسرت رهایمان نمی کند.
اما اصل موضوع در جامعه کنونی که امروز بیش از هر زمانی مهم است فهم پذیری مفاهیمی چون ارزش کرامت زندگی و مسئولیت پذیری اجتماعی،زیستن در شرایط بحرانی،امید بخشی اجتماعی می باشد و با فهم و شعور و پی بردن به شکست شعاری های مضحک و مسخره ای همچون(مبارزه با فساد در مجلس) خود و تصمیم گیران را از خواب زمستانی و عادی پنداری مرگ مردم بیدار نماییم.
تبدیل شد ضعف وزرا و دولتمردان به شاخص و فرصتی برای کسب منفعت تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در حالی که قشر بزرگی از جامعه با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می کنند بسیار دردناک و تاسف بار است.
عادی شدن گرفتن امتیاز توسط نمایندگان از دولتمردان برای عدم طرح سوال و جلوگیری از استیضاح،به مراتب بحرانی عمیق تر از جنگ تحمیلی و ویروس کرونا است.
تمام پیش گفتارهای فوق برای چگونه شنیدن صدای مردم و برقرای ارتباط با مسببین این گرفتاری هاست.
شنیدن و درک کردن صدای مردم اصل حکومت دموکراتیک یا مردم سالار است.
مردم به راهی برای شنیدن صدا و ناله های خود نیازمند هستند مسئولین نیز باید از راه های مختلف صدای مردم را بشنوند.
سوال اینجاست چرا در کشور ما که قانونی اساسی اش بر پایه حقوق ملت و مردم سالاری تدوین شده است راهی برای شنیدن حرف مردم وجود ندارد.
چرا همیشه باید مسئولین از جانب مردم داد بزنند.
چرا مسئولینی که خود مسبب و دلیل خیلی از گرفتاری های امروز و مردم هستند خود را با داد و بیداد کردن خسته می کنند و از پاسخ دادن به خیلی از سوالات و ابهامات شانه خالی می کنند در حالی که باید مردم حرف بزنند و مسئولین پاسخگو باشند.
و اما؛نمایندگان مجلس دوازدهم اگر ادعای مردمی بودن دارند باید با توجه به وضع بحرانی کنونی انقلابی عمل کنند و طرحی ارائه کنند که دولتمردان را در مقابل ملت ملزم به پاسخگویی کنند.
مجلس باید به این گرگ و میش بازی دولتمردان پایان دهد.
صدای ملت باید با آرامش و بدون هیچ خشونت و مشکلی و با شفافیت کامل و بی هیچ واسطه ای در چهارچوب قانون برای جلوگیری از سوء استفاده دشمنان به گوش مسئولین برسد.
مسئولین فقط با شنیدن صدای واقعی ملت از خواب زمستانی بیدار می شوند.انتهای خبر/
