کام تلخ مستآجران و ضرورت ورود دادستان

کام تلخ مستآجران و ضرورت ورود دادستان
 ✍یاسر نظری چگنی
یکی دو سالی هست که وجدان ته کشیده و نبود انصاف و عدالت؛ خاطر مستأجران بیچاره را مکدر و پدران را شرمنده خانواده ها نموده است.
می دانم که نوشتن و گفتن در این باب دیگر هیچ سودی ندارد؛نه مالکان را منصف می کند و نه مسئولین به خواب رفته را بیدار خواهد کرد.
اما می نویسم؛برای آنها که باید بخوانند و نمی خوانند و آنها که باید بشنوند و‌ نمی شنوند.
از تورم صدها درصدی و شوک وحشتناک و یا به تعبیری دیگر حمله ی همه جانبه صاحبان خانه ها به مستأجران بی پناه که بی مسئولیتی مسئولان و بی انصافی مالکان تبدیل به محنت رنج‌ برای آنها شده است.
باید فریاد زد؛باید دق کرد از اینچنین روزگاری که بعضی از صاحب خانه و‌ دیگر مالکان املاک استیجاری برای تآمین زندگی و رفاه بیشتر خود هم‌ نوعان و هم وطنان خود را در رنجی شبانه روزی و حالتی مرگ وار قرار می دهند.
دردناک تر از گرانی هزار درصدی رهن و اجاره خانه ها و بی خیالی و بی تفاوتی مسئولین اتفاق تلخی است که به آرامی در جامعه ما در حال رخ دادن است؛عادی شدن بی تفاوتی نسبت هم نوعان خود دردیست به مراتب بدتر از حمله بیگانگان؛چرا که زیست محبت آمیز را نابود کرده است.
کار از تأسف گذشته و باید گفت هزاران افسوس که مالکان در سایه امن بی مسئولیتی مسئولان با اطلاق عباراتی مثل(همه چیز گران شده؛خودمم گرفتارم؛مشتری با قیمت بالاتر هم هست ووووووو) در حال تنگ کردن راه نفس مستأجران فلک زده هستند.
«آری ای مالکان و صاحبان عزیز بدانید که یک قانون نانوشته با نص صریح وجود دارد بنام انصاف و وجدان»
نگارنده به طور کلی در این نوشتار به بعضی موارد اشاره کرده وگرنه مقصر دانستن حتمی مالکان درست نیست و با پیش فرض هایی که در باب بی خیالی و در خواب بودن قید شد یکی دیگر از مسببین وضعیت نابسامان مستأجران خود متولیان امر و مسئولان هستند که در کمال بی انصافی و به دلایل ناگفته و نامعلوم مستأجران را مورد تنبیه مالکان قرار داده اند و‌ بدون هیچ گونه احساس گناه در حال تماشای آن هستند.
شاید تبیین غلط بعضی ها که معتقدند دولت باید در جامعه یک نقش پدرانه را ایفاء نماید باعث شده است که ما مسئولین را هم مقصر بدانیم وگرنه خداروشکر مسئولین به سبب خانه دار بودن از درک و فهم شرایط مستأجران عاجز بوده و از این حیث مبری از هر نوع گناهی هستند.
مالکان با نگاه ها و تعبیرهای غلط و افراطی در پی کسب درآمد پایدار توسط اجاره دادن املاک خود هستند بدون آنکه موقعیت و شرایط طرف را در نظر بگیرند غافل از اینکه مستأجر هم دارای حقوق و اولویت هایی است که در لوای بس نظارتی ها به فراموشی سپرده شده است.
جای بسی تعجب دارد که مسئولان دم به دقیقه در فضاهای رسانه ایی از بهبود و فراهم کردن زمینه برای ازدواج و فرزندآوری صحبت می کنند اما نمی دانند(شایدم بدانند)که با بی توجهی خود مرگ حیات و استراتژیک خانواده ها را رقم زده اند که اگر دیر بجنبند احیاء ی آن دیگر ممکن نخواهد بود.
برای کمک به مستأجران باید از محکمه ای حرف به میان آورد که ناشی از وجدان باشد؛تنها انسان بی وجدان است که می تواند نبست به احوالات هم نوعان خود بی تفاوت باشد.
ما همه آدم هستیم و این وجه تمایز و تفاوت ما با حیوانات است با این معنا که ما دارای قوای ادراکی بوده و نمی توانیم نبست به غم و اندوه هم‌نوع خود بی تفاوت باشیم.
با کمی وجدان می توانیم از فروپاشی بنیان بسیاری از خانواده ها جلوگیری کنیم و تب سرد بر پیشانی نشسته پدران مستاجر را مرحم باشیم.
افزایش قیمت هولناک اجاره و رهن خانه ها و‌ دیگر املاک بر هیچکس پوشیده نیست و مالکان بدون ترس از دستگاه یا نهادی یک جنبش ضد انسانی راه انداخته که همگی نشان می دهد جامعه ی ما در حال حرکت به ورطه نابودی است.
دولت خود را به خواب زده در صورتی که می داند بار اصلی این ابر تورم های اقتصادی بر دوش خانواده های مستاجر بیشتر سنگینی می کند و همین تورم و نابسامانی ها باعث شده ساختار انسانی که سالیان سال ناظر بر روابط موجر و مستاجر بوده است فرو ریزد.
مردم باید آگاه و هوشیار باشند که تغییرات اجتماعی (اقتصادی-سیاسی-فرهنگی)نباید باعث زوال ارزش ها و روی کار آمدن هنجارهای ساختار شکن در جامعه ی ما شوند.
القای تاثیرات منفی شرایط اقتصادی به بالا بردن بدون معیار رهن و اجاره خانه ها وجدان و انسانیت را در جامعه نادیده گرفته و این حالت یعنی رویارویی انسان ها با یکدیگر برای کسب منفعت طلبی و شکاف بین وجدان و انسانیت که قطعا در آینده ایی نه چندان دور جامعه را در تمام حوزه ها با چالش های اساسی و خطرناک تری مواجه خواهد کرد که صاحبان خانه ها و املاک از اولین افرادی هستند که آسیب خواهند دید.
میان این شرایط تحمیلی به مستأجران هیچ سازش و یا مدارایی نمی توان دید تا بتوان نشانی از محبت و انسانیت یافت.انتهای پیام