به گزارش خبرچگنی،با وجود پیشینه تاریخی و ظرفیت گردشگری، در سادهترین مطالبه شهروندان یعنی «آسفالت مناسب کوچهها و معابر» درمانده است. چالهها و پستیوبلندیهای معابر، حالا برای مردم عادی شدهاند؛ نه فقط در محلات حاشیه، بلکه در قلب شهربعد از هر پروژه عمرانی یا ساخت و ساز، آسفالت معابر بدون ترمیم رها میشود. پسماندهای ساختمانی، فرورفتگیها و نخالهها، کوچهها را از انتفاع انداختهاند. این وضعیت ملموس، هزینه مستقیم از جیب مردم میبرد؛ از تعمیر خودرو گرفته تا کاهش ایمنی در تردد.
سنگفرش پیادهروها هم حال و روز بهتری ندارند.در روزهای بارانی، شهروندان باید میان گودالها و لیزخوردنها، راهی برای عبور پیدا کنند، نمونهاش خیابان شهدای شرقی و ۲۴ متری کاکاوند در مرکز شهر.پلهای آهنی غیراستاندارد، دریچههای فاضلاب ناهم سطح و سرعتگیرهای بیقاعدهای که گاهی شبیه تلی از خاکاند، نهتنها بازدارنده نیستند، بلکه خود عامل حادثهاند،در این اقتصاد آشفته، همین بیتوجهیها خسارت مالی سنگینی به مردم وارد میکند.
وقتی خیابانهای مرکز شهر که ویترین خرمآباد هستند چنین وضعی دارند،از محلاتی چون ماسور،درهگرم،پشته جزایری و نگارستانها چه انتظاری میتوان داشت؟
در این میان، نظارت شورای شهر هم به چشم نمیآید. آیا اعضای محترم شورا و مدیران شهرداری از این خیابانها عبور نمیکنند؟ این حجم از نارضایتی و مشکلات برایشان قابل لمس نیست؟
شهرداری خرمآباد باید بداند سکوت در برابر مطالبه مردم، نوعی بیمسئولیتی است. تا کی قرار است با قدمهای لاکپشتی در مسیر توسعه شهری حرکت کنیم؟ وقت بیدار شدن از این خواب سنگین رسیده است.
